Rozdział II

Podszedł do niej jej chłopak - Kacper.

-One znowu cię wkurzyły -powiedział- Nie

przejmuj się nimi.

-Wiesz akurat one mnie tylko doprawiły, od

wczoraj jestem potwornie zła i nie wiem co zrobić.

-Ale o co chodzi?- spytał.

-Później ci powiem -powiedziała -Spotkajmy się,

to nie jest dobry pomysł żebyśmy rozmawiali o tym

w szkole.

-Czemu?

-Zobaczysz.

- Dobrze- powiedział- Może spotkamy się

u mnie w domu o 18.00?- zaproponował.

-Okej.

I pognali czym prędzej do klasy.

Po jakże ciekawych lekcji historii i wielu innych

zniewalająco ciekawych lekcjach. Przyszedł czas na

długą przerwę , która trwała pół godziny. Wszyscy na

nią czekali , jak codzień . Wiktoria wyleciała z sali jak

strzała i poleciała na stołówkę do Emilki, która chodzi

do równoległej klasy.

-Przeczytałaś mojego SMS'a?- spytała.

-Oczywiście-- odpowiedziała- O co więc chodzi?

-Wiesz jestem dopiero w gimnazjum, na szczęście w

ostatniej klasie. Mam chłopaka więc wiesz ...- mówiła

tak jakby zaraz miała się rozpłakać.

- Wpadliście? -zapytała.

Wiktoria nie mogła wydusić z siebie ani jednego słowa

lecz pokiwała głową na "tak".

Nie mieliście zabezpieczeń?

Emilka zadawała serię pytań bez odpowiedzi, na które

Wiktoria zalała się łzami .Nagle przebudziła się gdy usłyszała.

-On o tym wie, a matka?

Tutaj padła odpowiedz głosem winnej osoby , był on cichy

i przerywany lecz na tyle głośny ,że dało się coś zrozumieć.

-Nie. Tylko ty to wiesz.

Nagle Emilka zrozumiała podeszła do niej i ją przytuliła

mówiąc:

-Będzie dobrze, pomogę ci.-i padło pytanie- Powiesz mu,

 to Kacpra ?

-Tak- odezwała się głosem cichszym od  myszy- powiem

mu o 18.00 . Jak on na to zareaguje? Może będzie chciał 

je usunąć.

- Nie -krzyknęła- tylko nie to. Nie pozwolę ci na to.

Zapadła cisza ,nie trwała ona długo ponieważ zabrzmiał 

dzwonek.

Po ostatniej jakże fascynującej lekcji religii Wiktoria poszła 

do lasku  i rozmyślała siedząc przy strumyku. Wokół niej 

były zwisające konary drzew na których siedziały i ćwierkały

wspaniałą pieśń słowiki. Każda roślina budziła się do życia ,

miała piękne kwiaty, a woda lała się i lała. Płynęła w niej 

mała żabka , którą Wiktoria obserwowała .Raz skakała z jednej 

na drugą skałę , później chowała się podwodą aż w końcu 

ucieka.

Wiktoria uznała ,że musi już wracać więc zabrała swoją torbę 

i ruszyła do domu.

C.d.n....

Pozdrawiam

; *