Rozdział IV

Po nie przespanej nocy u Emilki siedziała  na parapecie

i patrzyła w okno zastanawiając się co ma zrobić. Powiedzieć

tacie o romansie mamy czy nie. To ją coraz bardziej męczyło.

Co będzie dalej? Widziała że tata prędzej czy później się o tym

dowie. Nie chciała go zadręczać swoimi problemami, ale już 

minęło sporo czasu i sam się domyśli. Może lepiej jeśli dowie się

on tego od niej. Tak, ale najpierw powinien się dowiedzieć o romansie. 

Emilka nagle obudziła się i spojrzała na swoją smutną i zrozpaczoną

przyjaciółkę.

-Choć pójdziemy coś zjeść i do szkoły.

-No a możemy pójść przez lasek?- spytała Wika.

-Chyba nie zdążymy. Może pójdziemy po szkole.

-No dobra.

Emilka pobiegła do łazienki przebrać się. Później wzięła śniadanie

żeby mogły zjeść w drodze do szkoły, bo nie zdążyłyby na lekcje.

Po przejściu niewielkiego odcinka drogi Wiktoria zasłabła.

- Emi daj mi reklamówkę!

Emilka szukała po torbie reklamówki. Szybko wyciągnęła i podała

koleżance. No i jak można było się spodziewać dziewczyna 

zwymiotowała.

-No pięknie ,zaczęło się.

Dziewczyna odprowadziła Wiktorię do swojego domu, a sama 

pobiegła do szkoły.

Wiktoria wiedziała że to w końcu się wyda i nie ma sensu tego

ukrywać , dlatego kiedy tylko jej tata przyjedzie z delegacji ona sama

mu to powie. Nie ważne jakie będą tego konsekwencje. On się musi 

dowiedzieć . A matki to ona nawet nie chce widzieć. Nie trudno jej się 

dziwić.

Nagle zadzwonił dzwonek i weszła do domu Emilka ze złą wiadomością.

-Słuchaj Wika twoja mama była dzisiaj w szkole!

-Co?!

- Chodź.- po tym poszła z Wiką do swojego pokoju- Chodzi o to ,że

powiedziałam jej że ciebie u mnie nie było i nie wiem gdzie ty jesteś.

-No co ty, teraz pójdzie na policję i zgłosi zaginięcie.

-Ale nie wiedziałam co powiedzieć.

-Oj ty głupia...

-Może zadzwonię do niej i powiem że przyszłaś.

-Do niej? Nigdy! Zadzwonię do taty i mu opowiem ,opowiem

o wszystkim!!!

-Dobra , tylko ciszej.

Wiktoria wzięła telefon do ręki i wykręciła numer. Przyłożyła go do ucha

i uspokoiła tatę. Umówiła się ,że gdy wróci ma się z nią spotkać. Ona ma

mu coś do powiedzenia...

Rozdział III

Otwierając drzwi usłyszała ,że jej mama z kimś

rozmawia. Mówiła czułe słówka , ale to na 

pewno nie do taty , który nie mógł używać telefonu

w pracy ,a przecież jakby z koleżanką rozmawiała

to by się do niej tak nie zwracała.

Wiktoria wiele nie myśląc wkroczyła do domu . Jej

matka przeraziła się i szybko rozłączyła.

-Cześć skarbie!- powiedziała przestraszonym głosem

-Mamo z kim ty rozmawiałaś?- zapytała podejrzliwie 

-Z Wiolą.- powiedziała jakby chciała stłumić swoje 

zmieszane uczucia.

-Aha... Jest obiad?

-Nie ma. Jeśli chcesz coś zjeść to idź z Emilką na 

miasto, albo najlepiej to u niej nocuj.

-Czemu?

-A tak po prostu. Dawno u niej nie nocowałaś...

Myślałam że ucieszysz się z mojego pomysłu.

-No pewnie ,ale...

-Ale co?

-Aaa... już nic.

-Tata jedzie dzisiaj w delegację ,a ja robię sobie 

damski wieczór z koleżankami.

Wiktoria zauważyła ,że jej mama coś knuje, ale

nie wiadomo czy jej przypuszczenia są prawdziwe.

Dziewczyna wyszła z bloku do chłopaka żeby mu 

powiedzieć co się wydarzyło. Szybkim krokiem

szła lecz przy samym domu chłopaka poczuła się 

niepewnie i zaczęła się cofać. Jednak w końcu 

uznała że on też ma prawo to wiedzieć więc zapukała.

Drzwi otworzył jej Kacper i zaprosił do domu.

-To co się w końcu stało?- spytał zaintrygowany.

-No wiesz ...- wtedy z jej oczu zaczęły spływać łzy 

raz z jednego oka , raz z drugiego-... jestem w ciąży.

Jak to?!- krzyknął zbulwersowany.

W milczeniu zastanawiała się czy dobrze zrobiła 

mówiąc mu to.

-Twoja mama o tym wie?

-Tu problem jest większy ona ma chyba romans z

kimś.- powiedziała Wiktoria złamanym i cichym 

głosem- Będę dzisiaj nocować u Emilki.

Tymi słowami zakończyła rozmowę z Kacprem

i wyszła z jego domu. 

Po drodze weszła do Emilki i opowiedziała co 

słyszała od mamy i poprosiła czy może u niej nocować.

Opowiedziała też o rozmowie z Kacprem. Była 

kompletnie załamana.

Poszła z Emilką po swoje rzeczy do domu ,a tam 

zastała jakiegoś faceta na wpół rozebranego ,na 

którym siedziała jej mama.

- Co to ma być?!

Wzięła swoje rzeczy i wybiegła zatrzaskując drzwi.

-Emilka widziałaś co to było?!

-No współczuje ci. Najpierw dziecko, teraz to.

-Boże , co mój tata na to powie. On tak bardzo ją

kochał...

Rozdział II

Podszedł do niej jej chłopak - Kacper.

-One znowu cię wkurzyły -powiedział- Nie

przejmuj się nimi.

-Wiesz akurat one mnie tylko doprawiły, od

wczoraj jestem potwornie zła i nie wiem co zrobić.

-Ale o co chodzi?- spytał.

-Później ci powiem -powiedziała -Spotkajmy się,

to nie jest dobry pomysł żebyśmy rozmawiali o tym

w szkole.

-Czemu?

-Zobaczysz.

- Dobrze- powiedział- Może spotkamy się

u mnie w domu o 18.00?- zaproponował.

-Okej.

I pognali czym prędzej do klasy.

Po jakże ciekawych lekcji historii i wielu innych

zniewalająco ciekawych lekcjach. Przyszedł czas na

długą przerwę , która trwała pół godziny. Wszyscy na

nią czekali , jak codzień . Wiktoria wyleciała z sali jak

strzała i poleciała na stołówkę do Emilki, która chodzi

do równoległej klasy.

-Przeczytałaś mojego SMS'a?- spytała.

-Oczywiście-- odpowiedziała- O co więc chodzi?

-Wiesz jestem dopiero w gimnazjum, na szczęście w

ostatniej klasie. Mam chłopaka więc wiesz ...- mówiła

tak jakby zaraz miała się rozpłakać.

- Wpadliście? -zapytała.

Wiktoria nie mogła wydusić z siebie ani jednego słowa

lecz pokiwała głową na "tak".

Nie mieliście zabezpieczeń?

Emilka zadawała serię pytań bez odpowiedzi, na które

Wiktoria zalała się łzami .Nagle przebudziła się gdy usłyszała.

-On o tym wie, a matka?

Tutaj padła odpowiedz głosem winnej osoby , był on cichy

i przerywany lecz na tyle głośny ,że dało się coś zrozumieć.

-Nie. Tylko ty to wiesz.

Nagle Emilka zrozumiała podeszła do niej i ją przytuliła

mówiąc:

-Będzie dobrze, pomogę ci.-i padło pytanie- Powiesz mu,

 to Kacpra ?

-Tak- odezwała się głosem cichszym od  myszy- powiem

mu o 18.00 . Jak on na to zareaguje? Może będzie chciał 

je usunąć.

- Nie -krzyknęła- tylko nie to. Nie pozwolę ci na to.

Zapadła cisza ,nie trwała ona długo ponieważ zabrzmiał 

dzwonek.

Po ostatniej jakże fascynującej lekcji religii Wiktoria poszła 

do lasku  i rozmyślała siedząc przy strumyku. Wokół niej 

były zwisające konary drzew na których siedziały i ćwierkały

wspaniałą pieśń słowiki. Każda roślina budziła się do życia ,

miała piękne kwiaty, a woda lała się i lała. Płynęła w niej 

mała żabka , którą Wiktoria obserwowała .Raz skakała z jednej 

na drugą skałę , później chowała się podwodą aż w końcu 

ucieka.

Wiktoria uznała ,że musi już wracać więc zabrała swoją torbę 

i ruszyła do domu.

C.d.n....

Pozdrawiam

; *

Rozdział I

Wiktoria siedziała skulona w kącie pokoju. Była na siebie zła.

 Co miała zrobić ? Nikt jej nie chciał pomóc . Tylko rozmyślała nad 

tym czemu to się stało. Jeszcze nigdy jej się to nie przydarzyło. To

 było jej marzeniem ..... ale nie teraz! Wszelkie sprzeczki z rodzicami były dla 

niej jeszcze bardziej dołujące. Pytanie "dlaczego ja?" zadawała sobie tyle razy co 

wchodziła do swojego pokoju. Nie wiedziała jak z tym żyć.

 Co robić ? Jedyna myśl jaka wpadła jej do głowy to zwierzyć się koleżance , 

najlepszej przyjaciółce , ale był już wieczór i nie mogła iść do

 Emilki. Wysłała do niej wiadomość SMS:

Spotkajmy się

jutro po szkole.

Muszę Ci coś 

powiedzieć. 

 Ułożyła się do snu myśląc jak jej to wyznać.

Rano w pośpiechu zaczęła się ubierać. Nie było na nic czasu. 

Szybkim krokiem ruszyła do  kuchni , która była mała 

, ale jak na trzy osoby nie była potrzebna większa .

 Siedziała tam już jej matka Ada:

-Dzień dobry! Masz tutaj śniadanie zjedz całe , a tu zostawiam 10 zł na 

drugie śniadanie . Ucz się pilnie. - mówiła popijając kawę i po krótkiej

 chwili zaczęła się zbierać - Ja już lecę do pracy . Pa . 

Wiktoria niewiele myśląc zabrała 10 zł i zaczęła jeść śniadanie. 

Poczuła  ,że po raz pierwszy jej matka rano nie była zła ,nie 

krzyczała na nią , to było dziwne . Chyba stało się coś 

co zmieniło pogląd jej matki. 

Dziewczyna po chwili wyszła z bloku i powędrowała

do szkoły jej ulubioną drogą przez mały lasek.

Płynął tam przecudowny strumyk wody.Właśnie

tam Wiktoria czuła się tam najlepiej . Położyła torbę 

i pobiegła by móc siąść przy strumyku i rozmarzyć się 

,lecz tylko na chwilę ,bo musiała już iść do szkoły.

 Znowu dopadła ja szara rzeczywistość i jej niezręczny problem.

Kiedy znajdowała się  już przy szkole zauważyła 

grupkę głupich dziewczyn z III f .Podeszły do niej

i zaczęły się z niej wyśmiewać :

- Hej!- powiedziała Zośka - Co tam, była przecena 

w lumpeksie? Ha, ha ,ha!

Dziewczyna skrzywiła się .

-No co Wiktoria ,jestęś przecież taka fajna to 

czemu się tak ubierasz ?! .- krzyknęła inna. 

-Ona kupuje ciuchy tylko w szmateksie.-dodała Kaśka

-A wy ... ubieracie się w sklepie "Centrum Szmat "- krzyknęła

Wiktoria ze złości i wleciała do szkoły jak grom z jasnego 

nieba.

C.d.n.....

Pozdrawiam

: *